Hazan Mevsimi

Bir fiil işgal içindesin,
Kaşın gözün yarmışlar sokakta.
Elin ayağın toprak,
Sahi, bugünün müydü yaşamak?

Sen, bir fiil işgal içindesin.
Topyekün bir uğultu kulağında,
Kulağında dünün ezgisi.
Geçti gitti işte hazan mevsimi.

Bir sokak arası, kimsesizsin.
Uzun yol gibi yalnız,
Yolun sonu bu gördüğün çorak.
İnecek var kaptan! Bu son durak.

Ceplerinde toplanmış tümleçler,
Bir şiir üstün başın.
Bırakalım öyle hayatı,
Üstü sende kalsın.

Ciddiydi tabi yaşamak!
Yetmişinde dahi zeytin diker gibi.
Bizse ciddiyetsiz yaşadık,
Talihin acımasızlığına katılarak.

Cebinden düştü hüzün,
Yüzünden düşen bin parça.
Hisli gecelerde görmedi gönül gözü,
Son sözün de çıkıp gitti, kapıyı çarparak.

Bir mısranın peşindesin,
Noktası virgülünü çalmışlar.
Dizesiz bir şiirin,
Öznesini yüreğinden dağlamışlar.

Çıktın sokak arasından,
Kimsesizliğin ardında kalmış.
Terk-i diyar ettiğin yalnızlık,
Şimdi senden daha kalabalık.

İşgalinden selamet çıkamayan,
Bir ruhun son sözleri bunlar.
Aklın bende kalmasın,
Anlasa anlasa beni, yokluğun anlar.