Blog
“Yazmak, hem bir sığınak hem de bir meydan okumadır. Bir deneme, bazen kendi içimizde gizli kalmış yanlarımızı bulmamıza yardım eder.”
— Joan Didion
-
Lavinia
Hep, uğruna şarkılar yazılan o kişi olmak isterdim zamanında. İsmimin geçtiği bir şiir, yaşattığım duyguları anlatan bir metin ya da göğe daldıran bir sima olmayı arzulardım uzun uzun. Ne çok büyüklenmektendi bu isteğim ne de yere göğe sığdırılamayışımdan… Yalnızca bu kadar saf bir sevginin kurbanı olmaktı bütün mesele. Hep merak ederdim işte, bu özneler kim diye, Lavinia mesela nasıl biriydi esasında? Özdemir Asaf olmayı biliyordum evvela da Lavinia olmak… Nasıl bir histi acaba? Birkaç şiirin gizli…
-
25. Yaşımdan
Sevgili Almina, merhaba. Sen 25. Yaşına gireli tam yirmi bir gün oldu. Aslında geleneğe göre tam doğum gününde yazılmalıydı bu yazı, biraz geç kaldık. Yine de sorun değil, hayat bu aralar geç kaldıklarımız ve erken başladıklarımız arasındaki o ince çizgi zaten. Ben de o çizgide dengede durmaya çalışan bir cambazım sadece ve bu cambazın sana, olduğun ve olacağın onlarca kişiye bir çift lafı var: Öncelikle iyi ki doğdun sevgili dönüştürdüğüm kişi. Biliyorsun ki biz hep geleceğe…
-
İç Dökmesi 1
Hayat sarpa sardı. Bak, duyuyor musun artık bir melodisi yok yaşamanın! Günlerdir yazmıyorum. Hayır, ne günleri! Aylar oldu kalemi elime şöyle doğru düzgün almayalı. Eskiden bir cazibesi olurdu cümlelerimin; şimdi her biri yavan ekmek gibi, boğazıma diziliyor. Bazen, ne yalan söyleyeyim, bana bakan gözlerden korkuyorum; birileri izlerken hissetmeye benziyor yazmak sanki. İçimi şöyle dolu dolu en son ne zaman döktüm, inan hatırlamıyorum. En kötüsü de ne biliyor musun, artık eskisi gibi çağırmıyor kalemim beni. Boş sayfalarda…
-
Sonraki Hayata
Mürekkebe daldırdı parmaklarının ucuna sıkıştırdığı dolma kalemi. “Bu hayatta ben en çok sana üzülüyorum. O kadar çaresiz bir arzuyla kıvranıyorsun ki görülmek için… O kadar dehteş bir istekle çabalıyorsun anlaşılmak için. Yine de en çok sen anlaşılmadığını hissediyor, en çok sen görünmez bir hayalete dönüşüyorsun barındığımız bu dört duvarın arasında.” Önce buruşturup bir kenara atmak istedi yazdıklarını çünkü sayfaya duygu duygu dökülen cümleler göründüğünden daha ağırdı; üstelik bu ağırlığı ondan başka kimse omuzlarında bu kadar dik…
-
Aşkın Türlü Hali
Yağmurlanmış bakışlarımla baktım önce ona. Bir yanım “Gitme!” diye bas bas bağırıyordu. “Demem o ki, yapamıyoruz biz. Yapamadık yani.” Tırnaklarımı avuç içlerime bastırdım, canımın acısı içimdeki sızı kadar derin olmadı. “Madem öyle…” dedi iç çekerek. Yüzünden düşen bin parçaydı ancak yine de oldukça sabit ve ruhsuz bir maskesi vardı suratının. Mutsuz rolü yapan bir robotu andırıyordu bu hali. Devam etti, “Madem öyle, bitirelim.” Gözlerimdeki yağmurları akıtmamak için dişlerimi sıktım ve zorla gülümsedim. “Her şey için teşekkür…
-
Parça
Ellerini açtı: avucunun ortasına yerleştirilmiş parçaya baktı uzun uzun. Birileri ondan büyük bir parça koparmış ve ellerine bırakıvermişti. Başını yukarıya doğru kaldırdı ve serzeniş dolu bir ifadeyle iç çekti. Şimdi eksik bir ruhtan ibaretti. Kafasını usulca geri indirdi ve parçaya bakmaya devam etti. Parça, kalbinin derinliklerinde yatan ve onu o yapan yegane kısımdı: parmaklarındaki ilham, içindeki insanlık ve hatta ruhunun birebir yansımasıydı. Şimdi onsuz ne yapacaktı? Gözlerinin dolduğunu hissetti, eskiden kelimeler boğazına kadar yükselir hemen sonrasında…
Dene(me) ve Yanılma
Hayat, deneme yanılmalarla dolu koca bir romandır; bu satırlar da bizim deneme yanılmalarımız…
