Lavinia

Hep, uğruna şarkılar yazılan o kişi olmak isterdim zamanında. İsmimin geçtiği bir şiir, yaşattığım duyguları anlatan bir metin ya da göğe daldıran bir sima olmayı arzulardım uzun uzun. Ne çok büyüklenmektendi bu isteğim ne de yere göğe sığdırılamayışımdan… Yalnızca bu kadar saf bir sevginin kurbanı olmaktı bütün mesele. Hep merak ederdim işte, bu özneler kim diye, Lavinia mesela nasıl biriydi esasında? Özdemir Asaf olmayı biliyordum evvela da Lavinia olmak… Nasıl bir histi acaba?

Birkaç şiirin gizli öznesi oldum sonra, bazı şarkılar çalınırken düşlendim ve hafif bir rüzgar esintisi gibi geçip gittim bazı kalplerin tam kıyısından. O aralar anladım meseleyi, ben zaten öylesine bir sokakta yürürken dahi geçiyordum onlarca Lavinia’nın yanı başından. İnsan, kendisine ait olmayan bir hikayede özne olmayı başarınca fark ediyor ki herkes birilerine Özdemir Asaf aslında.

Ben mesela, ne dillere destan bir güzelliğim var ne de kuantum fiziğini senden daha iyi uyarlarım yarınlara; ama ben benim işin sonunda. Bende kimsede olmayan bir şey var, nasıl sende de varsa. Benim melodim farklı tınlıyor kulaklarda, kimseninkine benzemiyor hayata vurduğum fırça darbeleri. Kim gördüyse bendeki şiiri, Özdemir’im de o benim. Yoksa ben ne Lavinia’yım ne de bir şiirim. Bu dünyada toplasan birkaç metrekare dahi zor ederim.  

Yani sevgili dostlar, öyle çok da mühim bir şey değil özne olmak; asıl mesele özneyi satırlara işleyen kalemi tutmak! Yoksa bir çiçek dahi sevilir bir sevgiliyi sever gibi, bir kuş da cıvıldar en güzel şarkıyı söyler gibi. Asıl mesele onu gören gözlerde, baktığı yerde değil.

Ve Sevgili Lavinia, Sana gitme demeyeceğim.
Üşüyorsun ceketimi al.
Günün en güzel saatleri bunlar.
Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim.
Gene de sen bilirsin.
Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,
İncinirsin.

Sana gitme demeyeceğim,
Ama gitme, Lavinia.
Adını gizleyeceğim
Sen de bilme, Lavinia.