Blog

Tiyatral Çöküş

Elbisesinin eteğini terli elleriyle kavradı. Spot ışıkları yüzünün tam ortasını aydınlatıyordu. Boğazını temizleyerek söze başladı, “Hayat, birkaç perdelik oyun gibi, ben sanırım kapanışı yapmayı unuttum.” Yapılı saçlarını savurarak karşısındaki adama baktı, “Sen söyle Cemil, unuttum, değil mi?” Adam kostümünün kırışıklarını elleriyle düzeltip gülümsedi ve repliğini söyledi. Odaklanamıyordu. Kalbi hızlı hızlı çarpmaya başlamıştı. “Ah Cemil, ne doğru!” dedi adamın lafını bitirdiğini anladığında. Sanki biri onu otomatik olarak oynatıyor ve konuşturuyordu. Gözleri kamaşmaya başladı, karşısındaki adamın sesi uğultuya dönüştü ve hemen ardından yere yığıldı.

…

Gözlerini araladığında adam kendisine endişeyle bakıyordu, kendi arasında fısıldaşan seyirciler dahi susmuştu. Yerden destek alarak kalktı ve seyirciye bakmaya başladı. “Ben…” Dişlerini sıktı. “Ben yoruldum.” dedi kısık bir sesle, sanki sesi içine kaçmıştı. Cemil’i oynayan adam dahi duymamış olacak ki “Ne?” diye sordu. Derin bir iç çekti ve daha yüksek bir sesle “Ben çok yoruldum rol yapmaktan.” Deyiverdi. “Siz yorulmadınız mı?” seyirciye baktı kararlılıkla, “Siz olmadığınız kişileri canlandırmaktan yorulmadınız mı henüz? Ben sahiden yoruldum.”

Üzerindeki hırkayla cebelleşerek çıkarttı ve onu yere fırlattı. “Ben sizin görmek istediğiniz şekle bürünmek istemiyorum artık. Neysem o olmak istiyorum.” Parmağıyla ön sırada oturan birisini işaret etti. “Mesela sen, yaptığın şakalar komik değil aslında, sadece kalbini kırmamak için gülümsüyorum sana. Sen de fırsat bilip daha çok şaka yapıyorsun ama inan bana, hiç komik değiller.” Histerik bir şekilde kahkaha attı, “Ya da sen!” dedi hemen arka çaprazında oturanı göstererek, “Hayır, o kadar neşeli bir insan değilim ve insanları eğlendirmek için de gelmedim bu dünyaya. O yüzden bana sürekli gülmeyi bırak.” Hırsını alamayıp başka birini gösterdi, “Hayır, senin tanıdığın kişi değilim. Sürekli aptalca kararlar verdiğimi düşündüğünü biliyorum. Biraz da uçarı olduğumu düşünüyorsun, farkındayım hepsinin. Yanılıyorsun ama, hayatımın en zor kararlarının sonu mantıklı bir yere evrilsin diye ne kadar çaba sarf ettiğimi görmedin hiç. Ya da sen, evet! Aptalca sorular sormuyorum, kendimi aranıza ait hissetmediğimden gündelik sorunlarınıza verecek cevap bulmakta zorlanıyorum sadece. Ve yine evet! Ben aklınızdaki kişi değilim.”

Nefes nefese kalmıştı. Soluklanmak için duraksadığında herkesin ona pür dikkat baktığını fark etti. Gözlerini yumdu ve iç çekti, “İnanır mısınız, ben bile kim olduğumu bilmiyorum. Sadece her birinizin gözünde tekrardan bir ben yaratmaya çalışmak çok yorucu. Keşke bir kullanma kılavuzum olsa ve herkese varsayılan olarak gözükse. Ah! Benim gözümde dahi ben henüz ‘birisi’ değilken bunu nasıl başaracağım hiç bilmiyorum.” Sahnenin ön tarafına doğru yürüdü ve çömeldi. O esnada gözüne ona diğerleri gibi dikkatle bakan birisini kestirdi. “Ne bakıyorsun öyle? Sence sen içindeki kişiyi başkasına gösterebiliyor musun gerçekten? Ah safım, böyle kaygıların olmadığı için ne şanslısın” Uzaktan deliye benzediğine emindi, umursamadı bu sefer. “Neyse ne kadar anlatsam da anlamayacaksınız zaten.” Rol arkadaşının yanına döndü ve yüzüne bakarak gülümsedi. “Ne diyorsun Cemil? Kapanışı yapabildim mi sence şimdi?” Adam ona dönerek güldü, “Ah evet, sonunda! Neysen o olduğun zaman yapabilirsin gerçek kapanışı işte, gördün mü?” Sessizce el ele tutuştular ve seyircinin önünde eğildiler.

Bir süre bir sessizlik oldu, herkes şaşkına dönmüştü. Sonra büyük bir alkış tufanı koptu. Oyun bitmişti.

Hadi şimdi daha çok yerde buluşalım!

Yazılardan haberdar olmak ve her ay e-posta almak için abone olun!

İstenmeyen posta göndermiyoruz! Daha fazla bilgi için gizlilik politikamızı okuyun.

Bir cevap yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir